Υπάρχουν συλλογές που προσπαθούν να φωνάξουν, και άλλες που απλώς μιλούν — ήρεμα, χαμηλόφωνα, αλλά τόσο καθαρά που δύσκολα μπορεί κανείς να τις αγνοήσει. Η επίδειξη της Alberta Ferretti Φθινόπωρο–Χειμώνας 2026–2027 στο Ντουμπάι ανήκε στη δεύτερη κατηγορία. Δεν ήταν μανιφέστο ούτε προσπάθεια εντυπωσιακής επανεκκίνησης. Ήταν μια συζήτηση για τη γυναικεία δύναμη, που δεν χρειάζεται δηλώσεις, γιατί εκδηλώνεται καλύτερα μέσα από την κίνηση, την υφή και την αναλογία.
Μόδα που δεν χρειάζεται να απολογείται
Ντουμπάι — μια πόλη ενέργειας, φιλοδοξίας και οπτικής υπερβολής — έγινε το φόντο για μια συλλογή εκπληκτικά ισορροπημένη. Δεν ήταν φλερτ με την τοπική παράδοση ούτε εξωτική υπολογισμένη κίνηση. Μάλλον μια συνειδητή χειρονομία: μια επιλογή της καθολικότητας σε μια εποχή όπου η μόδα συγχέει πολύ συχνά την παγκοσμιότητα με την επιφανειακή προσαρμογή. Ferretti λέει: το στυλ δεν έχει διαβατήριο, αν είναι ειλικρινές.
Γυναίκα που συνδυάζει την πειθαρχία με την τρυφερότητα
Ο σχεδιαστής Lorenzo Serafini εδώ και μερικές σεζόν χτίζει με συνέπεια τη σιλουέτα μιας γυναίκας που δεν επιλέγει ανάμεσα στον ρομαντισμό και τον έλεγχο. Είναι ταυτόχρονα ρομαντική και δυνατή. Αυτή τη σεζόν αυτό φαίνεται ιδιαίτερα έντονα. Γι’ αυτό στη συλλογή εμφανίζονται εφαρμοστά σακάκια με απαλά τονισμένη μέση. Τα γυναικεία σακάκια δεν είναι πανοπλία, αλλά πλαίσιο. Το ρούχο δεν κυριαρχεί στο σώμα — το ακολουθεί.
Αυτή είναι μόδα για γυναίκες που γνωρίζουν ότι η αυθεντία δεν αποκλείει την ευαισθησία, και η αισθησιακότητα δεν μειώνει τη σοβαρότητα.
Από τη δομή στην ελευθερία
Η αφήγηση της συλλογής εξελισσόταν σαν μια καλοσκηνοθετημένη ιστορία. Η αρχή ανήκε στην ραπτική: δέρμα νάπα, ακριβείς γραμμές, κατασκευές κοντά στο σώμα. Έπειτα η ένταση σταδιακά χαλάρωνε. Εμφανίστηκαν πιέτες, φτερά, σιφόν με μεγάλους, ρευστούς όγκους. Τα καφτάνια και οι κάπες δεν ήταν μια διαφυγή από τη φόρμα — μάλλον η φυσική της συνέχεια.
Αυτό είναι μια σπάνια πολυτέλεια σήμερα: να επιτρέπεις στα ρούχα να αναπνέουν.
Η τεχνική ως διακριτικό πλεονέκτημα
Πίσω από την ελαφρότητα κρύβεται σκληρή δουλειά. Πλισέ φούστες σε σχήμα Α, μπλούζες σχεδιασμένες ώστε να ταιριάζουν τέλεια με τις στρώσεις, βραδινές σιλουέτες όπου το χρώμα και το φτερό δημιουργούν βάθος, όχι εντύπωση. Τίποτα εδώ δεν είναι τυχαίο, αλλά και τίποτα δεν ζητά την προσοχή. Αυτή είναι μόδα που ανταμείβει το προσεκτικό βλέμμα.
Κληρονομιά χωρίς συναισθηματισμό
Η παρουσία της Alberty Ferretti — συγκινημένης, αλλά όχι νοσταλγικής — ήταν μια διακριτική υπενθύμιση ότι ένας οίκος μόδας μπορεί να εξελίσσεται χωρίς να αποκόπτει τις ρίζες του. Αυτή η συλλογή δεν παραθέτει τα αρχεία, αλλά συνομιλεί μαζί τους. Με σεβασμό, αλλά χωρίς φόβο. Είναι ένα σημαντικό μήνυμα σε έναν κλάδο κουρασμένο από ξαφνικές ανατροπές.
Έχει το αργό μέλλον;
Στην εποχή των αλγορίθμων και των άμεσων αντιδράσεων, η Ferretti προτείνει κάτι που δεν είναι στη μόδα: ανάπτυξη χωρίς βιασύνη. Είναι αυτό αρκετό; Ίσως αυτό ακριβώς λείπει σήμερα – μια μόδα που δεν κυνηγά την προσοχή, αλλά χτίζει σχέση. Η πελάτισσα της Ferretti δεν αναζητά εντυπώσεις. Ψάχνει ρούχα στα οποία μπορεί να ζει, να εργάζεται, να ονειρεύεται.
Alberta Ferretti Φθινόπωρο–Χειμώνας 2026–2027. Το στυλ ως διαδικασία
Το Φθινόπωρο–Χειμώνας 2026–2027 δεν είναι πυροτέχνημα. Είναι ένα ταξίδι. Η επίδειξη στο Ντουμπάι θύμισε ότι η αληθινή πολυτέλεια δεν έγκειται στην υπερβολή, αλλά στην ακρίβεια. Και το στυλ — αυτό το διαχρονικό — δεν δημιουργείται βιαστικά. Ωριμάζει. Και γι’ αυτό μένει μαζί μας για περισσότερο.
