Το ντεμπούτο του Demna για τη Gucci δεν ήταν μια συνηθισμένη αλλαγή δημιουργικού διευθυντή. Ήταν μια στιγμή έντασης. Προσδοκίας. Δοκιμασίας θάρρους. Το Μιλάνο κράτησε την ανάσα του, γιατί η μετάβαση του σχεδιαστή από τη Balenciaga στον ιταλικό οίκο μόδας σήμαινε ένα πράγμα: τη σύγκρουση δύο ισχυρών αισθητικών. Κι όμως, αυτό που είδαμε δεν ήταν ούτε αντιγραφή του παρελθόντος, ούτε μια επιθετική αποδόμηση. Ήταν η Gucci Primavera — η άνοιξη ως κατάσταση του νου, κι όχι ως εποχή του χρόνου.
Gucci Άνοιξη: ένα νέο ξεκίνημα χωρίς να διαγράφεται η ιστορία
Το όνομα της συλλογής δεν είναι τυχαίο. Η αναφορά στην αναγεννησιακή ευαισθησία, στη ζωγραφική αισθησιακότητα του Σάντρο Μποτιτσέλι, αντηχεί με το αρχειακό DNA του οίκου. Αλλά ο Demna δεν έκανε μια επίδειξη για μουσειακή νοσταλγία. Έκανε μια επίδειξη για το συναίσθημα.
Primavera είναι μια δήλωση ελαφρότητας, απαλότητας και – όπως τόνισε ο ίδιος ο σχεδιαστής – εκλέπτυνσης. Μια λέξη που προκαλεί έκπληξη στο πλαίσιο της μέχρι τώρα καριέρας του. Αυτή τη φορά όμως δεν επρόκειτο για ένα εννοιολογικό αστείο ή μια υπερμεγέθη σιλουέτα. Επρόκειτο για την ένταση του δέρματος κάτω από το ύφασμα, τη λάμψη στο ισχίο, την κίνηση της μέσης.
Αυτό είναι το Gucci που θέλει να φοριέται εδώ και τώρα.
Το σώμα ως μανιφέστο
Το πιο ισχυρό μήνυμα της συλλογής ήταν ένα: το σώμα επιστρέφει στο επίκεντρο.
Τα φορέματα αγκάλιαζαν το σώμα σαν δεύτερο δέρμα, σχεδόν χωρίς ραφές, διαμορφώνοντας τη σιλουέτα με τρόπο πιο τεχνολογικό παρά ραπτικό. Λεπτά πλεκτά και ελαστικά υλικά εφάρμοζαν με ακρίβεια στον κορμό, τους γοφούς και την πλάτη, χωρίς να αφήνουν περιθώριο για τυχαίες λεπτομέρειες. Τα χαμηλοκάβαλα παντελόνια ανέσυραν το πνεύμα του τέλους της δεκαετίας του ’90, αλλά χωρίς κυριολεκτικές ρετρό αναφορές. Οι δερμάτινες φούστες-μολύβι τόνιζαν τη μέση, τα βελούδινα παντελόνια σε βαθιές αποχρώσεις κινούνταν με βαριά κομψότητα, ενώ οι διαφάνειες ισορροπούσαν ανάμεσα στη νυχτερινή ατμόσφαιρα ενός κλαμπ και την πολυτέλεια ενός σαλονιού.
Αυτή είναι μια ριζική απομάκρυνση από το oversize, με το οποίο ο Demna συνδεόταν την τελευταία δεκαετία. Εδώ δεν υπάρχει απόκρυψη της σιλουέτας. Υπάρχει η επιβεβαίωσή της.
Το πνεύμα του Tom Ford και η ενέργεια των 1990s
Δεν γίνεται να μιλήσουμε για αυτή τη συλλογή χωρίς να αναφέρουμε το όνομα Tom Ford. Η εποχή του στο Gucci χαρακτηριζόταν από αισθησιασμό, πρόκληση και ελεγχόμενη παρακμή. Στην Primavera αυτό το πνεύμα επέστρεψε, αλλά με επιτάχυνση. Πιο συνειδητοποιημένο για τη δύναμή του στα μέσα. Πιο άμεσο.
Μουτζουρωμένο μακιγιάζ στην αισθητική του heroin chic, χαμηλοκάβαλα παντελόνια, παγιέτες, γυαλάδα στο δέρμα και σιλουέτες που μοιάζουν σαν να επιστρέφουν μόλις από ένα νυχτερινό afterparty — αυτό δεν είναι νοσταλγία. Είναι ένα συνειδητό παιχνίδι με κώδικες που ξαναορίζουν το σύγχρονο glamour.
Kate Moss και ο συμβολικός επίλογος μιας εποχής
Ο τελικός ανήκε στην Kate Moss. Και είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μια πιο εύγλωττη χειρονομία. Το φόρεμά της με παγιέτες έμοιαζε κλασικό μπροστά, σχεδόν αθώο. Από πίσω αποκάλυπτε μια προκλητική λεπτομέρεια στο πνεύμα των εμβληματικών string της Gucci από την εποχή του Ford. Δεν ήταν απλώς μια μόδα που παραπέμπει στο παρελθόν. Ήταν ένας συμβολικός κύκλος που έκλεισε. Και η εμφάνιση της Moss στην πασαρέλα θα είναι μια από τις εμβληματικές στιγμές στη μόδα που θα μείνει στην ιστορία.
Στην πασαρέλα εμφανίστηκε επίσης η Karlie Kloss σε εκδοχή power woman — φούστα μολύβι Gucci Supreme, μαύρο ζιβάγκο, σακάκι. Μινιμαλισμός, δομή, έλεγχος. Δίπλα της, η Emily Ratajkowski με ασημένιο, εφαρμοστό μίνι και η Gabbriette με διάφανο φόρεμα με παγιέτες έδειξαν το άλλο άκρο: το κορίτσι της νύχτας, σίγουρη για τη σεξουαλικότητά της και την παρουσία της στον φακό.
Ο Demna δεν προτείνει μία γυναίκα. Προτείνει ένα φάσμα. Από την αίθουσα συνεδριάσεων μέχρι το κλαμπ. Από την κομψότητα μέχρι την πρόκληση.
Η πολυτέλεια που τη νιώθεις, δεν την αναλύεις
Το πιο ενδιαφέρον σε αυτή τη συλλογή είναι ότι δεν χρειάζεται αποκωδικοποίηση. Λειτουργεί αμέσως. Στην αφή του υφάσματος. Στη λάμψη των παγιέτων. Επίσης στην κίνηση των γοφών. Είναι μια πολυτέλεια φυσική, σωματική, αισθητή.
Είναι αυτό επανάσταση; Όχι με την κλασική έννοια. Είναι μάλλον μια έξυπνη βαθμονόμηση. Ο Demna δεν προσπάθησε να είναι πιο Balenciaga από την ίδια τη Balenciaga. Προσπάθησε να είναι πιο Gucci από το ίδιο το Gucci.
Και ακριβώς γι’ αυτό αυτή η επίδειξη Gucci Primavera ήταν τόσο δυνατή. Όχι επειδή φώναζε. Αλλά επειδή πάλλονταν από την ενέργεια μιας νέας αρχής. Η Primavera δεν είναι εποχή. Είναι παρόρμηση. Και στη μόδα, μια παρόρμηση μπορεί να αλλάξει τα πάντα.
