Σε έναν κόσμο όπου οι αλγόριθμοι μπορούν να δημιουργήσουν χιλιάδες σχέδια μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ο Daniel Roseberry αποφάσισε να απαντήσει με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο που θα μπορούσε. Όχι με την παρουσίαση νέων τεχνολογιών, αλλά με μια επίδειξη ανθρώπινης φαντασίας. Η συλλογή Schiaparelli haute couture για τη σεζόν Φθινόπωρο/Χειμώνας 2026/2027, με τίτλο «The Abyss», που άνοιξε την Εβδομάδα Haute Couture στο Παρίσι, δεν ήταν απλώς μια επίδειξη μόδας. Ήταν ένα μανιφέστο. Ένα ερώτημα για το μέλλον της δημιουργικότητας. Και μια υπενθύμιση ότι η υψηλή ραπτική παραμένει ακόμα το τελευταίο προπύργιο πραγμάτων που δεν μπορούν να προγραμματιστούν.
Η υψηλή ραπτική ως απάντηση στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης
Ο Roseberry δεν έκρυψε την έμπνευσή του από τη σύγχρονη εποχή. Ο ίδιος παραδέχτηκε ότι όλο και πιο συχνά συναντά χαρτοφυλάκια νέων σχεδιαστών, στα οποία είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς το ταλέντο από τις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης. Αντί όμως να πολεμήσει την τεχνολογία, αποφάσισε να αποδείξει ότι υπάρχει ένας χώρος στον οποίο η τεχνητή νοημοσύνη δεν έχει ακόμη πρόσβαση – τα συναισθήματα, η διαίσθηση, η τύχη και η δεξιοτεχνία των ανθρώπινων χεριών.
Γι’ αυτό στην πασαρέλα εμφανίστηκαν δημιουργίες που έμοιαζαν με οργανισμούς από το μέλλον. Λατέξ σακάκια με φουσκωτά πλοκάμια, σιλικονούχα κορσέδες που θύμιζαν ζωντανό ιστό, φορέματα που πάλλονταν με φως και ανατομικές λεπτομέρειες δημιουργούσαν την εντύπωση ότι το ανθρώπινο σώμα περνούσε σε μια νέα φάση εξέλιξης. Οι κριτικοί συμφώνησαν ότι η συλλογή δεν προσπαθούσε να είναι όμορφη με την κλασική έννοια. Στόχος της ήταν να ανησυχήσει, να συναρπάσει και να προκαλέσει σκέψη.
Από τους χρυσούς πνεύμονες στα σιλικονούχα βράγχια
Ο Daniel Roseberry τα τελευταία χρόνια χτίζει με συνέπεια τη δική του γλώσσα για τον οίκο Schiaparelli. Μόλις πριν από λίγα χρόνια ο κόσμος θαύμαζε τα μνημειώδη χρυσά κολιέ, τα σουρεαλιστικά κοσμήματα και τα χαρακτηριστικά ανατομικά στοιχεία. Στη συνέχεια ήρθαν οι συλλογές εμπνευσμένες από την αστρονομία, τη μυθολογία και τη γλυπτική, που μετέτρεψαν τον οίκο μόδας σε αγαπημένο των κόκκινων χαλιών.
Φθινόπωρο/Χειμώνας 2025/2026 πολλοί κριτικοί θεώρησαν ως μια καθοριστική στιγμή – μια συλλογή στην οποία ο Roseberry συνδύασε άψογα την κλασική ραπτική με την οπτική ψευδαίσθηση και σουρεαλιστικές αναφορές. Ο ίδιος ο σχεδιαστής παραδέχτηκε αργότερα ότι του φάνηκε πως βρήκε την ιδανική συνταγή για τη Schiaparelli. Παραδόξως, ακριβώς γι’ αυτό αποφάσισε να την εγκαταλείψει εντελώς.
Η νέα συλλογή δεν αναπτύσσει την προηγούμενη. Κάνει μια απότομη στροφή. Αντί για κομψό σουρεαλισμό, προτείνει βιολογικές μεταλλάξεις, τεχνητό δέρμα, σιλικόνη, λέπια ψαριού, κοχύλια και υλικά που παραπέμπουν περισσότερο σε εργαστήριο παρά σε ατελιέ στην Place Vendôme.
Ο πιο καλλιτεχνικός οίκος μόδας; Όλο και περισσότερα δείχνουν πως ναι
Από τη στιγμή που ανέλαβε τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή το 2019, ο Daniel Roseberry δεν προσπαθεί να αντιγράψει την Elsa Schiaparelli. Συνεχίζει τον τρόπο σκέψης της.
Η ιδρύτρια του οίκου μόδας συνεργάστηκε με τον Σαλβαδόρ Νταλί, τον Ζαν Κοκτώ και τη Λεονόρ Φίνι. Δημιουργούσε φορέματα με αστακούς, καπέλα που θύμιζαν παπούτσια και συλλογές εμπνευσμένες από τον σουρεαλισμό πολύ πριν η μόδα αρχίσει να αντιμετωπίζει την πασαρέλα ως γκαλερί τέχνης. Ο σημερινός Schiaparelli παραμένει πιστός σε αυτή τη φιλοσοφία – η μόδα δεν πρέπει να είναι απλώς ένα πολυτελές προϊόν, αλλά ένα καλλιτεχνικό σχόλιο στην πραγματικότητα. Με αυτή την έννοια, η φετινή επίδειξη ήταν εξαιρετικά πιστή στο DNA του οίκου. Αντί για νοσταλγία, εμφανίστηκε το ερώτημα για την ανθρώπινη φύση στην εποχή των αλγορίθμων.
Όχι μόδα για να φορεθεί. Μόδα για να μείνει αξέχαστη
Σε αντίθεση με πολλούς οίκους μόδας, που όλο και πιο συχνά σχεδιάζουν με γνώμονα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το κόκκινο χαλί, ο Schiaparelli εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την υψηλή ραπτική ως εργαστήριο ιδεών. Οι περισσότερες από τις παρουσιασμένες σιλουέτες δεν θα διατεθούν ποτέ προς πώληση στην αρχική τους μορφή. Αποτελούν αφετηρία για εξατομικευμένες παραγγελίες και επίδειξη των δυνατοτήτων του ατελιέ.
Αυτός είναι ο λόγος που κάθε σεζόν του Schiaparelli προκαλεί συζητήσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τη μόδα. Συζητιούνται η γλυπτική, η βιολογία, η ανατομία, η τεχνητή νοημοσύνη, η ψυχολογία ή η σύγχρονη κουλτούρα της εικόνας. Λίγες μάρκες σήμερα μπορούν να μετατρέψουν μια επίδειξη μόδας σε ένα πνευματικό γεγονός με την ίδια αποτελεσματικότητα.
Στο πλαίσιο ολόκληρης της εβδομάδας υψηλής ραπτικής, ο οίκος Schiaparelli έθεσε ξανά την κατεύθυνση
Αν και κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας Υψηλής Ραπτικής στο Παρίσι εντυπωσίασαν επίσης τα ντεμπούτα του Pierpaolo Piccioli για τη Balenciaga, οι ρομαντικές προτάσεις του Dior ή τα πειράματα της Iris van Herpen με σύγχρονα υλικά, ήταν η Schiaparelli που άνοιξε ξανά τη συζήτηση για τα όρια της σύγχρονης υψηλής ραπτικής. Οι κριτικοί επεσήμαναν ότι όλη η σεζόν επικεντρώθηκε στην τεχνική, τα καινοτόμα υλικά και τον επαναπροσδιορισμό του ανθρώπινου σώματος, ωστόσο ο Roseberry ήταν εκείνος που κατάφερε να συνδυάσει όλα αυτά τα στοιχεία στην πιο συνεκτική αφήγηση.
Μόδα που δεν αναζητά επιδοκιμασία
Ίσως η μεγαλύτερη δύναμη της Schiaparelli σήμερα είναι το θάρρος. Σε μια εποχή όπου η πολυτέλεια υποτάσσεται όλο και πιο συχνά στις πωλήσεις και στις viral τάσεις, αυτός ο οίκος μόδας εξακολουθεί να τολμά να πειραματίζεται. Δεν προσπαθεί να αρέσει σε όλους. Δεν σχεδιάζει για αλγορίθμους.
Και ακριβώς γι’ αυτό παραμένει ένας από τους πιο συναρπαστικούς, πιο καλλιτεχνικούς και πιο απρόβλεπτους οίκους μόδας του σύγχρονου κόσμου. Η Elsa Schiaparelli πίστευε ότι η μόδα πρέπει να εκπλήσσει περισσότερο από την πραγματικότητα. Ο Daniel Roseberry αποδεικνύει ότι σχεδόν εκατό χρόνια αργότερα αυτή η ιδέα είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.
